Լաչինի միջանցքի նոր երթուղում սահմանային անցակետ տեղակայելու Ադրբեջանի փորձը լրջագույն խնդիր է նաև Ռուսաստանի համար։
Ադրբեջան-Հայաստան, արցախյան հիմնախնդիրների կարգավորման գործընթացներում արևմտյան հարթակների հետ մրցապայքարում ռուսական կողմի առանցքային շեշտադրումը պայմանական «նոյեմբերի 9-ի» եռակողմ ձևաչափի շեշտադրում-առաջմղումն է՝ որպես այլընտրանք չունեցող հարթակ։
Հետևաբար, եթե ռուսական կողմն ունակ չէ այդ ձևաչափի առանցքային փաստաթղթի՝ հրադադարի եռակողմ հայտարարության առանձին դրույթների պահպանումն ապահովել, ապա ինչպե՞ս է կարողանալու ընդհանրապես արդյունավետ միջնորդություն իրականացնել։ Ուստի, Բաքվի նման՝ գուցե նաև նպատակային քայլն ակնհայտորեն նաև Մոսկվայի տարածաշրջանային դերակատարման հարցում ռևիզիոնիզմի միտումներ, հետևաբար նաև արտատարածաշրջանային ուղերձներ է պարունակում։
Վերոնշյալի համատեքստում, ստեղծված իրավիճակը միանշանակորեն բխում է Ռուսաստանի արևմտյան հակառակորդների շահերից։ Ուստի, կանխատեսելի է, որ վերջինների գործողությունների տրամաբանությունը ամրապնդվելու է ոչ թե Ադրբեջանին զսպելու, այլ Ռուսաստանի անկարողությունն ի ցույց դնելու քաղաքական ուղեգծի տիրույթում։ Ճիշտ նույն՝ որևէ առարկայական արդյունքից զուրկ տրամաբանությունն էր ավելի քան 4 ամիս շարունակվող Լաչինի միջանցքի արգելափակման հարցում։
Ստեղծված բարդագույն իրավիճակում Երևանի և Ստեփանակերտի վարքագծերն էլ չափազանց կարևոր են։ Նախ և առաջ դրանք պետք է լինեն առավելագույնս ներդաշնակ, փոխլրացնող, բազմավեկտոր։ Օրակարգում պետք է լինեն գործողությունների մի քանի սցենարներ՝ ռուսական ձևաչափին աջակցությունից մինչև այլ մարտավարական քայլերի՝ միջազգային կառույցների, գործընկեր պետությունների հնարավորությունների առաջմղման հավանականությամբ։
Արմեն Պետրոսյան
Հետևեք մեզ տելեգրամում
