Թուրքիան, կարծես, շրջադարձային փոփոխություններ է իրականացնում արտաքին քաղաքականության խնդրահարույց ուղեգծերում. ինչո՞ւ

ԱՄՆ-ում նոր վարչակազմի պաշտոնակալմանն ընդառաջ՝ Թուրքիայի իշխանությունները, կարծես, նոր արտաքին քաղաքական մարտավարություն են որդեգրել՝ ձգտելով հնարավորինս նվազեցնել նախկին ապակայունացնող գործողությունները միաժամանակ մի քանի տարածաշրջանների հակամարտային գոտիներում կամ խնդրահարույց հարաբերություններում։

Վերոնշյալի համատեքստում, Ռ.Թ. Էրդողանի վարչակարգը մասնավորապես՝

1. Ակնհայտ կերպով փոխել է հռետորաբանությունը ԵՄ ուղղությամբ՝ վերահաստատելով նախկին ձգտումը կառույցին անդամակցելու հարցում։

2. Հնարավորինս նվազեցրել է հավակնոտ և ապակայունացնող դերակատարումը Արևելյան Միջերկրածովյան, մերձավորարևելյան տարածաշրջանների այնպիսի հիմնախնդիրներում, ինչպիսիք են Հունաստանի և Կիպրոսի հետ ջրային սահմանների հստակեցման հարցը, սիրիական, լիբիական, իսրայելապաղեստինյան հակամարտությունները։

3. Զգալի քայլեր է իրականացվում հատկապես վերջին 2 տարիների ընթացքում մի շարք առանցքային արաբական երկրների հետ լարված հարաբերությունների կարգավորման ուղղությամբ։

4. Փորձում է հարթել շուրջ մեկ տասնամյակ շարունակվող Իսրայելի հետ հարաբերություններում եղած ճգնաժամը։

5. Հարավային Կովկասում, առնվազն հռետորաբանության մակարդակում էականորեն թուլացրել է ավանդական հակահայկական ուղղությունը` հայտարարելով տարածաշրջանի ապաշրջափակման և նրա բոլոր երկրների մասնակցությամբ տարաբնույթ ձևաչափերի կազմավորման մասին։

6. Ռուսական С-400 ՀՕՊ համակարգերի նոր խմբաքանակի ձեռքբերման վերաբերյալ հայտարարությամբ նոր բանակցային միջավայր է ձևավորում Վաշինգթոնի հետ։

Ըստ էության, Անկարայի նման մարտավարությունը և հարաբերականորեն դրական դիրքավորումը գոնե կարճաժամկետ հեռանկարում հետախուզական բնույթ է կրում, որի նպատակը Ջ. Բայդենի վարչակազմի կողմից համարժեք վերաբերմունքի արժանանալն է՝ առնվազն Դ. Թրամփի պաշտոնավարման շրջանին հատուկ «ամենաթողության մթնոլորտում» արձանագրած մի շարք շոշափելի ձեռքբերումները «մարսելու» և համակողմանի բազմաշերտ պատժամիջոցների տեսքով հետևանքներից խուսափելու նպատակով։

Արմեն Պետրոսյան