Ուկրաինայի շուրջ/առիթով ընթանում է ահռելի ծավալով աշխարհաքաղաքական, դիվանագիտական, տեղեկատվական-քարոզչական, հոգեբանական, նաև նյարդերի դիմակայություն։ Ինչպես բնորոշ է ցանկացած հակամարտային իրավիճակի հարցում, այս դեպքում ևս զգալի է օբյեկտիվ տեղեկատվության զգալի պակաս։
Այդուհանդերձ, տվյալ փուլում, կարծես, ականատես ենք լինում Ռուսաստանի կողմից իրավական, տեղեկատվական-քարոզչական, լոգիստիկ բնույթի հակամանևրի՝ աշխարհին ի ցույց դնելու, թե Ուկրաինան նախապատրաստվում է հարձակման Դոնեցկի և Լուգանսկի ինքնահռչակ հանրապետությունների դեմ։ Նախաձեռնվել է բնակչության տարհանում, հայտարարվել համընդհանուր զորաշարժ, ապահովվել Ուկրաինայի հարձակման բեմականացման համար անհրաժեշտ քարոզչական ֆոն… Տրամաբանությունը պարզ է՝ ով իբր առաջինը հարձակվեց, նա է սխալը։
Իսկ իրավական հարթությունում Դոնեցկի և Լուգանսկի ճանաչման մասին փաստաթուղթն արդեն Վ.Պուտինի սեղանին է։ Սա նշանակում է, որ դիվանագիտական-իրավական այն միջավայրը(Մինսկի գործընթաց), որ ցայժմ առկա է այս հիմնախնդրի առնչությամբ կարող է հիմնովին փոխվել, ինչն աղետալի հետևանքներով է հղի նախ Ուկրաինայի, ապա Ռուսաստանի, և ինչու ոչ, նաև ամբողջ աշխարհի համար։ Անցած ամիսներին հակամարտ կողմերն արձանագրել են որոշ միջանկյալ ձեռքբերումներ և տապալումներ, որն այլ վերլուծության թեմա է։
Փաթեթավորման տեսանկյունից տեղի ունեցողն արտաքուստ համադրելի իրավիճակ է նրան, ինչ վերջին 2 ամիսներին Արևմուտքի և Կիևի կողմից իրականացվում է Ռուսաստանի դեմ՝ ամեն օր Ուկրաինա իբր ռուսական ներխուժման հնարավորության մասին քարոզչական և ռազմաքաղաքական մանևրների տրամաբանությամբ։
Ստեղծված պայմաններում ականատես ենք լարվածության աննախադեպ աճի, որը բավականաչափ մոտ է գագաթնակետին, այսինքն՝ «պատերազմից 1 պակաս» իրավիճակի։ Այսինքն՝ կանխատեսելի է, որ եթե ոչ առաջիկա ժամերի, ապա գոնե օրերի ընթացքում պետք է տեղի ունենա լարվածության պարպում՝ կա՛մ ռազմական, կա՛մ դիվանագիտական հարթություններում։
Եվ չնայած այս պահին զարգացումներն առավելապես ռազմական և քարոզչական հարթություններում են, այնուամենայնիվ, չի բացառվում նաև խնդիրը դեպի դիվանագիտության տիրույթ տեղափոխելու և հաջողելու հնարավորությունը։
Արմեն Պետրոսյան
Հետևեք մեզ տելեգրամում
