Ի վերջո, պետք է ձերբազատվենք համազգային բնավորության ամենաբացասական գծերից մեկից՝ անհամեմատելի է գործընթացի վերջնական արդյունքի կարևորությունը դրա մասին աջ ու ձախ խոսելու գայթակղությունիցԿասկածից վեր է, որ մերօրյա աշխարհում ԶԼՄ-ներն իրականացնում են նաև պետության և պետական կառույցների գործունեության վերահսկողության անգնահատելի գործառույթ։ Անհերքելի է նաև, որ այս գործառույթը ևս առավելագույնս նուրբ և գրագետ կերպով պետք է իրականացվի պետության համար անվտանգային առումով խոցելի ժամանակներում։ Քանի որ ակտիվացած հակամարտային իրավիճակի պայմաններում զուգահեռաբար ակտիվանում են նաև դրանց հոգեբանական և քարոզչական բաղադրիչները։
Հետպատերազմյան Հայաստանում և նոր դրսևորումներով շարունակվող հակամարտության պայմաններում, երբ երկրի անվտանգությունն իր բոլոր բաղադրիչներով, այդ թվում նաև՝ տեղեկատվական, գտնվում է չափազանց խոցելի իրավիճակում, այս ուղղությամբ տեղեկատվության տարածումը պետք է լինի չափազանց զգույշ, առավելագույնս ճշգրտված։Հետպատերազմյան իրողություններով պայմանավորված՝ ընդհանուր շահերի համադրման տրամաբանությամբ որակապես նոր բովանդակություն է հաղորդվել մի շարք դերակատարների հետ Հայաստանի հարաբերություններին՝ այդ թվում Ռուսաստանի, Իրանի, արևմտյան և արաբական որոշ երկրների և այլն։ Ծավալվում են տեսանելի և ստվերային՝ որոշ դեպքերում ռազմավարական կարևորության գործընթացներ, որոնց խափանումը թշնամական օրակարգի առանցքում է։Հայկական լրատվադաշտում վերոնշյալ թշնամական օրակարգին որևէ կերպ չնպաստելու հարցում պատասխանատվության իր բաժինն ունի տեղեկատվական ոլորտում գործունեություն ծավալող յուրաքանչյուր սուբյեկտ։
Ստեղծված պայմաններում պետության շահն ու անվտանգությունը շահարկելը, նեղ սուբյեկտիվ նպատակներով օգտագործելն արտաքին թշնամական քաղաքականությանը հավասար գործելաոճ է՝ դավաճանություն պետության հանդեպ։Նաև 160 հայ զինվորների իբր Իրանում գտնվելու վերաբերյալ թեմաները, անվտանգային ոլորտին առնչվող և նման բնույթի տեղեկատվությունը հրապարակվելուց առաջ պարտադիր պետք է անցնի ճշգրտման անհրաժեշտ փուլերով, ինչը կարող է արտահայտվել նաև նյութի վերջնական տեքստային տարբերակում, եթե դրա հանրայնացման անհրաժեշտությունը, այնուամենայնիվ, լինի։ Ի վերջո, որպես օրինակ, վերոնշյալ թեման և դրա ներկայացման ոճը հասարակական ընկալումներոիմ բարեկամական երկրին հավասարեցնում է թշնամուն. և դա վերջինի օրակարգն է։Նշված տրամաբանությունից դուրս ցանկացած տեղեկատվական գործընթաց համարժեք է պետական դավաճանության։ Ի վերջո, ո՞վ կարող է երաշխավորել, որ «սեփական արժանահավատ աղբյուրների» շարքում չեն կարող լինել թշնամու գործակալներ։ Ցավոք, ոչ ոք… հատկապես այնպիսի պայմաններում, որում հայտնվել ենք։Եվ, ի վերջո, պետք է ձերբազատվենք համազգային բնավորության ամենաբացասական գծերից մեկից՝ անհամեմատելի է գործընթացի վերջնական արդյունքի կարևորությունը դրա մասին աջ ու ձախ խոսելու գայթակղությունից։
Հետևեք մեզ տելեգրամում
