Հոկտեմբերի 4-ից հրեաները տոնում են Յոմ Կիպուրը՝ «Քավության օրը», որը համարվում է եբրայական օրացույցի ամենասրբազան տոնը: Այն նշվում է 25 ժամյա ծոմապահությամբ:
Ըստ հրեական ավանդույթի՝ Յոմ Կիպուրի ծագումը կապված է հետևյալ իրադարձության հետ: Երբ Մովսեսը Տասը պատվիրաններով իջնում է Սինա լեռից, տեսնում է, որ Իսրայելի ժողովուրդը ոսկե հորթին է երկրպագում: Նա զայրանում է, կոտրում հուշատախտակները, ապա դարձյալ բարձրանում է Սինա լեռը՝ իր և ժողովրդի համար Աստծուց ներում խնդրելու:
Տոնի իմաստը հետևյալն է. ներում խնդրել այն սխալների համար, որոնք մարդիկ գործում են գիտակցաբար կամ անգիտակցաբար անցած տարվա ընթացքում:
Հին ժամանակներում Յոմ Կիպուրը միանգամայն տարբեր կերպ էին տոնում՝ կապված շատ բարդ կանոնների և սովորույթների հետ: Սրանց շարքում էին բազմաթիվ զոհաբերություններ, ծեսեր, ինչպիսիք են օրինակ այծին ժայռից նետելը: Ըստ ավանդույթի՝ այծը իր հետ տանելու էր հրեա ժողովրդի մեղքերը (այստեղից էլ «քավության նոխազ» տերմինի ծագումը):
Սակայն ծեսերը չեն պահպանվել, թեև դրանք հիշատակվում են Յոմ Կիպուրի աղոթագրքերում:Տոնը նշում են ծոմապահությամբ, որը տևում է 25 ժամ:
Նշենք, որ ծոմապահության կանոնները բավականին ընդարձակ են և բարդ:
Օրինակ, արգելվում են ստեղծագործական աշխատանքը և էլետրոնիկայի օգտագործումը: Արգելվում է նաև ցնցուղ ընդունելն ու ձեռքերը ամբողջությամբ լվանալը, դեզոդորանտ օգտագործելը, կաշվե հագուստներ, զարդեր կրելը, ինչպես նաև ամուսնական հարաբերություններ ունենալը։
Հրեաները տոնին ավանդաբար սպիտակ են հագնում, ընդ որում Աշքենազի հրեաները աղոթքների ընթացքում կրում են սպիտակ վերարկու, որը հայտնի է «կիտել» անվամբ:
Գոյություն ունեն նաև այլ սովորույթներ, ինչպիսին է «քավության պրակտիկան» (կապարոտ), երբ մարդիկ իրենց գլխավերևում հավի են տարուբերում՝ նախքան այն մորթելը: Հրեաները հավատում են, որ այս կերպ մարդիկ իրենց մեղքերը փոխանցում են հավին: Շատերը, սակայն, հավի փոխարեն հաճախ փող են օգտագործում։
Հետևեք մեզ տելեգրամում
