Թուրքական «Medyagunlugu.com»-կայքում հրապարակվել է թուրք սյունակագիր Այդըն Սեզերի վերլուծական հոդվածը՝ «Մեկ ազգ, երկու պետություն, մեկ քաղաքականություն» վերնագրով, որտեղ հեղինակը քննադատում է Հայաստան-Թուրքիա կարգավորման գործընթացում Թուրքիայի՝ Ադրբեջանին «հնազանդվելու» քաղաքականություն։
«Թուրքիան այլևս չունի անկախ քաղաքականություն Հայաստանի նկատմամբ։ Ճիշտն ասած՝ այն վաղուց արդեն չկար։ Այսօր ստեղծված իրավիճակում կարգավորման գործընթացն ամբողջությամբ թողնված է Բաքվի և Իլհամ Ալիևի կամքին (բառացի՝ Ալիևի երկու շուրթերի արանքում է)»,-գրում է հեղինակը
Ըստ Սեզերի՝ Ալիևը չափազանց պրագմատիկ կերպով օգտագործում է Եվրոպայի բնական գազի կարիքները բանակցությունների սեղանի շուրջ առաջատար դիրք ապահովելու համար։ Սեզերի դիտարկմամբ, Ալիևը կարող է հեշտությամբ հակաճառել Եվրախորհրդարանին, երբ անհրաժեշտ է։
«Մինչդեռ մենք, հայտարարելով՝ «առանց Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև նախաստորագրված խաղաղության պայմանագրի վրայի թաց ստորագրությունը տեսնելու քայլ չենք անի», մեր իսկ տարածաշրջանում փոշիացնում ենք մեր առանցքային դերը: Սա պետական պրագմատի՞զմ է, հակասությո՞ւն, երկերեսանիությո՞ւն, թե՞ Բաքվի օրակարգին (ժամանակացույցին) հնազանդվելու դիվանագիտական անվանումը».-գրում է Սեզերը։
Որպես այս կախվածության «տրագիկոմիկ» ապացույց՝ հեղինակը հիշատակում է թուրք պատգամավորի՝ սահմանների բացման վերաբերյալ ԱԳՆ-ին ուղղված հարցումը, որին նախարարության փոխարեն պաշտոնապես պատասխանել է Թուրքիայում Ադրբեջանի դեսպանը, որը բացահայտ նշել է, որ սահմանները չեն բացվի, քանի դեռ Հայաստանը հունիսի ընտրություններից ու հանրաքվեից հետո չի փոխել իր Սահմանադրությունը և չի հրաժարվել տարածքային պահանջներից։
«Պետք է շնորհակալություն հայտնել դեսպանին իր թափանցիկության համար։ Նրա շնորհիվ մենք առաջին ձեռքից հստակորեն իմացանք, թե իրականում ինչպիսի կովկասյան քաղաքականություն է վարում Թուրքիայի Հանրապետությունը, և որտեղ ու ինչի հիման վրա են ընդունվում որոշումները։ Մինչ մեր ԱԳՆ-ի միջանցքների փակ դռների հետևում խոսում էին «վստահության ամրապնդման միջոցների» և «գործընթացակենտրոն մոտեցումների» մասին, պարզվեց՝ Անկարայի արտաքին քաղաքականությունը կախված է Երևանի՝ հունիսի 7-ից հետո անցկացվելիք հանրաքվեից և Բաքվի օրացույցից։ Եթե Անկարան մի կողմ դներ պաթետիկ հռետորաբանությունը և ներկայացներ անկախ ու իրատեսական տեսլական, ապա Էրդողանը կմասնակցեր Հայաստանում կայացած գագաթնաժողովին և ամբողջ աշխարհին ցույց կտար, որ ինքը Կովկասի կարևորագույն դերակատարն է։ Մինչ Հայաստանը Արևմուտքի և Ռուսաստանի միջև վտանգավոր պարի մեջ է, Թուրքիան կարող էր դառնալ տարածաշրջանի ամենառացիոնալ կամուրջը։ Սակայն մենք սեփական կամքով, ավելի ճիշտ, Բաքվի կամքով, դուրս եկանք մեր սեփական բակի բանակցային սեղանից։
Հիմա հարցնում եմ. սա «մեկ ազգ, երկու պետություն» պաթոսի գի՞նն է, թե՞ վկայությունն այն բանի, որ պետական բանականությունը (միտքը) արդեն վաղուց իր տեղը զիջել է մի «թանկարժեք» կապիտուլյացիայի (հնազանդության)։ Կարծես թե այսօր Կովկասում մենք կանգնած ենք պատմական մի նոր բեկման շեմին, բայց Թուրքիան սեղանի շուրջ չէ»-եզրափակում է հեղինակը։
Հետևեք մեզ տելեգրամում
