Հարավային Կովկասում տարբեր նախագծերի իրագործման միջոցով հաղորդակցային ուղիների բացումը և տարածաշրջանի բոլոր մասնակիցների շահերի համատեղումը հեշտ չէ, սակայն սա չի նշանակում, որ դա անհնար է․ պարզապես սա բավականին լուրջ և նուրբ աշխատանք է պահանջում։
«Արմենպրես»-ի հետ զրույցում նման տեսակետ է արտահայտել Կովկասի ինստիտուտի տնօրեն, քաղաքագետ Ալեքսանդր Իսկանդարյանը։ Նա անդրադարձ կատարելով Հայաստանի կառավարության նախաձեռնած «Խաղաղության խաչմերուկ», ինչպես նաև ՀՀ տարածքում ԱՄՆ-ի հետ համատեղ ջանքերով ստեղծվելիք «Թրամփի ուղի՝ հանուն միջազգային խաղաղության և բարգավաճման» («Trump Route for International Peace and Prosperity» (TRIPP)) նախագծի իրագործման հեռանկարներին։
Խոսելով այդ նախագծերի իրականացման և Հայաստանի Հանրապետության համար դրանց կյանքի կոչման կարևորության մասին՝ քաղաքագետը նկատել է, որ ՀՀ կառավարության կողմից խթանվող այդ նախագծերի իրականացումը տրամաբանական է և հասկանալի։
«Ճանապարհներ և հաղորդակցություններ բացելով՝ Հայաստանի ներկա իշխանությունները նպատակ ունեն ապահովել ավելի կայուն իրավիճակ տարածաշրջանում և նվազեցնել ռիսկերը, որոնք կարող են գալ Ադրբեջանից։ Եթե խոսենք հեռանկարների մասին, ապա սրանք շատ տարբեր բաներ են: Ի վերջո, տեղի ունեցողը հեռու է վերջից, սա դեռ սկիզբն է: Վաշինգտոնում ստորագրվածը հռչակագիր է․ հռչակագիր, որի համաձայն՝ Հայաստանն ու Ադրբեջանն ընդունում են, որ հաղորդակցություններն անհրաժեշտ են»,-նշել է Իսկանդարյանը։
Վերջինիս բնորոշմամբ՝ մասնավորապես «Թրամփի ուղի» նախագծի իրականացման հարցում կան քաղաքական, տեխնիկական խնդիրներ, որոնց շուրջ Հայաստանն ու Միացյալ Նահանգները բանակցություններ են վարում։
«Կան քաղաքական, տեխնիկական խոչընդոտներ, և այս ամենը պետք է լուծվի։ Պետք է նաև հասկանանք, որ իրավիճակը բարդություններ ունի․ Արաքս գետի մյուս ափին կան իրանցի սահմանապահներ, Հայաստանի կողմում՝ ռուս և հայ սահմանապահներ, շատ մոտ տեղակայված են նաև եվրոպացի դիտորդներ, ձախ և աջ կողմում են ադրբեջանցիները, մի փոքր ավելի հեռու՝ թուրքերը։ Միևնույն ժամանակ, իրանցիները ճանապարհ են կառուցում դեպի Հայաստանի հյուսիս, Կապանում կա Իրանի հյուպատոսություն, Գորիսում կա Ֆրանսիայի հյուպատոսություն, Ռուսաստանը նույնպես ցանկանում է Կապանում հյուպատոսություն բացել, և մենք պետք է դրան ավելացնենք ամերիկացիներին և տեսնենք, թե ինչպես է լուծվելու այս գործը, քանի որ Իրանի, Միացյալ Նահանգների, Ռուսաստանի, Թուրքիայի և Ադրբեջանի ու Հայաստանի շահերի համատեղումը հեշտ չէ։ Այդուհանդերձ, սա չի նշանակում, որ դա անհնար է, պարզապես նշանակում է, որ սա բավականին լուրջ աշխատանք է պահանջում, լուրջ ճանապարհ, որը դեռ պետք է անցնել»,-ընդգծել է քաղաքագետը։
Իսկանդարյանը բնութագրել է այս գործընթացը որպես բարդ և երկարատև՝ մատնանշելով, որ աշխարհում կան շատ ու շատ նմանօրինակ իրավիճակներ։
«Ես միշտ օրինակ եմ բերում այն ճանապարհը, որը ձգվում է Բելառուսից մինչև Ռուսաստանի Կալինինգրադի մարզ․ այն անցնում է Լիտվայով, որն, ի դեպ, ՆԱՏՕ-ի և Եվրամիության անդամ է, այդուհանդերձ, համաձայնություն է ձեռք բերվել, ըստ որի՝ ՌԴ քաղաքացիները կարող են այցելել Կալինինգրադի մարզ՝ առանց որևէ վիզայի և նույնիսկ առանց անձնագրի։ Այսպիսով, նման բաները հնարավոր են, բայց դա պահանջում է բավականին նուրբ աշխատանք»,-նշել է Ալեքսանդր Իսկանդարյանը։
Հետևեք մեզ տելեգրամում
