Էրդողանը կա՛մ բերնից թույլ է, կա՛մ խորամանկ է, կա՛մ բանսարկու է, կա՛մ՝ սադրիչ ու մանիպուլյատոր։
Ի դեպ, վերոնշյալ բոլոր կամ-երը հանգիստ կարելի է փոխարինել և-երով։ Մասնավորապես, այս անգամ արդեն «6»-ի հարթակի հետ կապված իբրև Հայաստանի և Ադրբեջանի ղեկավարների ենթադրյալ զրույցի մասին լղոզված ու մանիպուլյատիվ հայտարարության միջոցով (նախորդը վերաբերում էր Վրաստանի վարչապետի միջնորդությամբ Հայաստան-Թուրքիա հարաբերությունների կարգավորմանը) Թուրքիայի նախագահը հերթական անգամ ջենտլմենական համաձայնություն է խախտում, իրեն հատուկ ոճով՝ լղոզված հայտարարությամբ տեղեկատվական արտահոսքի միջոցով փորձում է ազդել ներհայաստանյան տրամադրությունների վրա՝ հավելյալ բարդացնելով Երևանի դժվարին դիրքավորումը, վերոնշյալ երկու ուղղություններն իրականացնում է Ադրբեջանի նախագահի հետ սերտ համագործակցությամբ՝ միասնական օրակարգում կանխավ կատարված հստակ դերաբաշխման արդյունքում իրեն վերապահված՝ տվյալ դեպքում քարոզչական գործառույթի շրջանակում։
Հայաստանի և տարածաշրջանի համար ստեղծված բարդագույն իրավիճակում Երևանին անհրաժեշտ է խիստ զգույշ, աչալուրջ, գրագետ գործել՝ հաշվի առնելով այն հանգամանքը, որ մի շարք խիստ կենսական խնդիրների հետ կապված, օբյեկտիվորեն, Հայաստանը միայնակ է՝ բառի ամենաուղիղ իմաստով։ Հետևաբար, առնվազն քնարկվող տեղեկատվական-քարոզչական ու քաղաքական-դիվանագիտական հարթություններում պետք է նախ և առաջ առաջանցիկ կերպով չեզոքացնել թշանական տանդեմի հնարավոր սադրիչ-մանիպուլյատիվ քայլերը բոլոր հնարավոր ուղղություններում՝ մշտապես առաջնորդվելով օբյեկտիվ թերահավատությամբ ու զգուշությամբ։
Իսկ ներհայաստանյան տիրույթում օրակարգային հարց է՝ կանխել թշնամական օրակարգի իրականացման հնարավորությունները, որոնք շատ հաճախ հաջողվում են ներքին դերակատարների միջոցով ոչ միտումնավոր կերպով՝ հատկապես երկրում ձևավորված համակողմանի անվստահության համատեքստում։ Հ.Գ. Եվ քանի որ սույն անդրադարձի առանցքային թեման Թուրքիայի նախագահի վարքն էր, ապա նրա հետ հնարավոր հարաբերությունների հետ կապված՝ կարևոր է հաշվի առնել նաև այն օբյեկտիվ իրողությունը, որ Էրդողանին քիչ կյանք է մնացել հատկապես քաղաքական ասպարեզմում, բայց նաև՝ այս մեղավոր աշխարհում։
Արմեն Պետրոսյան
Հետևեք մեզ տելեգրամում
